تنها چیزی که جراتش را داشتم ، نگاه کردن به او بود و در این کار هیچ پرهیزی نداشتم.حیرت زده و کنجکاو تمام حرکات او را دنبال می کردم.... می ترسیدم که این ارتباط به فردیت او – که بیش از اندازه بزرگ دست نیافتنی می نمود- آسیب برساند یا که بار سنگینی بر دوش من تحمیل کند که قادر به تحمل آن نباشم. (جلال توکلیان ،مدرسه شماره 3 ، 6)

یک سال پیش در چنین احوالی فصلنامه «مدرسه» را بستند.مجله نسل دوم روشنفکران دینی . تنها شش شماره به چاپ رسید و عجیب بود که گاه خواندن مطالب اش چند ماه به طول می انجامید. و در نهایت به دست قاریان رسمی از دین به دلیل «اشاعه الحاد» ! به محاق توقیف رفت و ما را از رفتن به مدرسه – این بار به واقع مدرسه – محروم کرد.

چند وقت پیش مشغول خواندن شماره سوم ام آن بودم که مختص به «عشق و دوستی» بود . عجیب تکان ام داد.بار یکم چنین در آن دقیق نبود ام . اما این بار از خواندن مقالات آن چونان به شوق آمدم که چند روزی این شعر مولانا زمزمه زبان ام بود که

مرده بدم ، زنده شدم / گریه بدم ، خنده شدم / دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

آن چه برایم بسیار لذت بخش می نمود «تجربه عاشقانه» دکتر جلال توکلیان بود که حکایت و شکایت خود را چنان زیبا به قلم آورد که گویی حکایت تمامی عاشقان است.نوشته دکتر سروش در «ستایش عشق زمینی» و رابطه «عقل و عشق» هم دیگر سخنی باقی نگذاشت.

اگر این شماره مدرسه را پیدا کردید از خودتان دریغ نکنید که سخت بدان محتاجید !

پ.ن- تصمیم کبرا گرفته ام که در این تارنگار بیشتر و بیشتر، بنویسم و بنویسم.نوشتن در این کشور حتی اگر برای خودیت خود باشد باز هم واکنشی است در برابر که آنان که خودیت تو را به بند می کشند و تحقیر می کنند. پس بیش از این ها باید نوشت و نوشت.

س.ا.کوهزاد