امروز سیزده تیر ماه یا به عبارتی روز تیر از ماه تیر ایرانی است.می خواستم درباره
"جشن تیرگان"بنویسم . و اینک چگونه تخیل ایرانی برخورد "خیر و شر " را در غالب نمادهای زمینی و البته عینی و قابل فهم برای توده ها قرار داده است. و اینکه در این دوگانگی دو ستاره " شباهنگ" و " قلب العقرب" به عنوان نمادهای بر فراز آسمان ایران به مبارزه می پردازند که پیروزی نیکی غنیمتی چون باران دارد و دیگری خشکی و بی آبی. و بگویم که چنین جشن های چه تاثیر شگرفی بر بازنمود " هویت ملی " ایرانیان دارد و چگونه می تواند به دور احساسات افراطی ملی گرایانه ، " وحدت ملی " را استحکام بخشد.و....
اما گویی ما به در بسته می زنیم. وقتی اربابان قدرت ایران تحمل ندای" هم میهن " را نیز ندارند ما در مورد احیای جشن ها ملی قلم فرسایی کنیم!
ذهی خیال باطل...
به واقع ما هنوز در گیر همان "خیر و شر" هستیم. و اکنون مدتها ست که در این سرزمین باران نباریده و ما دچار خشکی و خفقانیم . سال هاست اسیر جگرگوشه های زشتی شده ایم و چشمانمان زخمی غریب پیدا کرد از بس که چشم به آسمان دوختیم و باران می جوییم.اما
بی گمان روزی باران خواهد بارید.
- پی نوشت
۱. سعید مرتضوی ! ....
س.ا.کوهزاد
+
نوشته شده در چهارشنبه 13 تیر1386ساعت 9:45 توسط سید کوهزاد اسماعیلی
|
